Włoski RYNEK MODY w pigułce

PITTI FILATI 06/2010, Florencja - Wystawa MOVE, tendencje w przędzach i tkaninach na sezon jesień/zima 2011

PITTI FILATI 06/2010, Florencja – Wystawa MOVE, tendencje w przędzach i tkaninach na sezon jesień/zima 2011

.

Obecnie, kiedy to na całym świecie świecą triumfy renomowane włoskie firmy odzieżowe takie jak PRADA czy ARMANI mało kto wie, że ich siła opiera się na małych i średnich, często rzemieślniczych i superwyspecjalizowanych przedsiębiorstwach rodzinnych pracujących na konkretne zlecenia znanych marek. Przewaga drobnej przedsiębiorczości jest zresztą siłą napędową całej włoskiej gospodarki, przy czym charakterystyczną cechą małych i średnich przedsiębiorstw we Włoszech jest ich terytorialna organizacja w tak zwanych dystryktach przemysłowych. Pojęcie to pojawiło się po raz pierwszy w 1969 r. w kontekście rozwoju Toskanii gdzie odkryto, że motorem rozwoju regionu nie są, przeżywające ówcześnie rozkwit, wielkie przedsiębiorstwa przemysłowe, lecz małe firmy działające lokalnie i noszące cechy ściśle związane z danym terytorium. Aż 40 % włoskich dystryktów zajmuje się produkcją w branży tekstylnej i odzieżowej oraz skórzanej, futrzarskiej i obuwniczej. Największe skupiska dystryktów przemysłowych, a co za tym idzie również firm zajmujących się produkcją odzieży, znajdują się w środkowych i północnych Włoszech podczas gdy jest ich o wiele mniej na południu tego kraju.

.

PITTI FILATI 06/2010, Florencja - propozycje przedz i tkanin producenta MANIFATTURA SESIA na sezon jesien/zima 2011

PITTI FILATI 06/2010, Florencja – propozycje przedz i tkanin producenta MANIFATTURA SESIA na sezon jesien/zima 2011

.

SIŁA WSPÓŁPRACY

Od lat światowi analitycy finansowi zarzucają Włochom anarchiczne metody biznesu rodem ze „złotych” lat 50-tych i 60-tych, w których to narodził się obowiązujący do dziś dnia w tym kraju model przedsiębiorczości i wskazują na potrzebę pilnych i głębokich przekształceń strukturalnych. Podczas gdy w wielu innych, bardziej industrialnych branżach brak konsolidacji i częsta improwizacja ze strony samych przedsiębiorców mogą stanowić rzeczywiście trudną do przeskoczenia barierę, w branży tekstylnej i odzieżowej przewaga małych i średnich firm stanowi swego rodzaju siłę napędową całego włoskiego sektora mody pozytywnie wyróżniającą go na tle światowej konkurencji.

Warto podkreślić w tym miejscu, iż włoskich przedsiębiorców cechuje swoista pasja, z której rodzi się nie tylko tak ważna w świecie mody kreatywność ale i potrzebna do walki z konkurencją elastyczność oraz wiara w siłę współpracy, która pozwala im na często grupową ekspansję wciąż nowych rynków zbytu. Ten duch solidarności i współpracy zdaje się w znacznym stopniu kompensować charakterystyczne dla Włoch rozproszenie branż sektora mody. Przykładem są tu bardzo liczne lokalne i regionalne stowarzyszenia wytwórców działające wspólnie na zagranicznych rynkach, często z pomocą miejscowych władz, organizacji rządowych i Unii Europejskiej. Przy czym, co charakterystyczne, w promocji włoskiej mody na świecie organizacje te mają w praktyce o wiele większe znaczenie niż ogólnowłoskie stowarzyszenia branżowe. Ma to swe podłoże w specyfice Republiki włoskiej, która od momentu swego powstania w 2 połowie XIX wieku jest federacją odrębnych regionów Półwyspu Apenińskiego. Ponadto niektóre rejony takie jak Sycylia, Sardynia czy Friuli Venezia Giulia posiadają w jej ramach odrębne statuty co znacznie usamodzielnia ich działalność, również tą w dziedzinie promocji lokalnej i regionalnej przedsiębiorczości.

W sektorze włókienniczo-odzieżowy działa we Włoszech blisko 60 tysięcy producentów zatrudniających ponad 500 tys. osób. Najbardziej wpływową ogólnowłoskim zrzeszeniem reprezentującym przedsiębiorców z tego sektora  jest należący do największych tego typu organizacji na świecie SISTEMA MODA ITALIA. Jej działania skoncentrowane są w praktyce głównie na utrzymywaniu oficjalnych kontaktów na szczeblu instytucji, administracji publicznej, związków zawodowych i polityki.

.

PITTI FILATI 01/2009 - kreacje autorstwa Ermanno Scervino (od prawej) i Adama Jonesa obrazujace tendencje w przedzach i tkaninach producenta LINEAPIU

PITTI FILATI 01/2009 – kreacje autorstwa Ermanno Scervino (od prawej) i Adama Jonesa obrazujace tendencje w przedzach i tkaninach producenta LINEAPIU

.

LUKSUSOWE RZEMIOSŁO

Rzemieślniczy charakter miały i mają do dziś takie znane dziedziny włoskiej mody jak produkcja luksusowych torebek i obuwia. Dla przykładu dzisiejszy potentat w tej dziedzinie florencki FERRAGAMO osobiście wykonywał obuwie na miarę dla gwiazd pokroju Marylin Monroe. O szczególnie wysokiej jakości włoskiej produkcji rzemieślniczej świadczy fakt, iż wielu światowych projektantów mody realizuje swoje kolekcje galanterii skórzanej właśnie we współpracujących z nimi włoskich laboratoriach. To samo zjawisko obserwowane jest we włoskiej branży przędzalniczej i tekstylnej, które pracują często na potrzeby znanych światowych domów mody. Pomimo to w latach ubiegłych wiele włoskich wysokowyspecjalizowanych rzemieślniczych laboratoriów zostało wypartych przez podobne zakłady działające w Azji, którym to wiele, szczególnie włoskich domów mody, zlecało podwykonawstwo. Głośny był np. przypadek markowych okularów najważniejszych europejskich marek, których oprawki, do tej pory produkowane wyłącznie we Włoszech, zaczęto niemal w całości produkować w Chinach co przyczyniło się do upadku wielu włoskich laboratoriów.

Również luksusowa włoska konfekcja męska ma w przeważającej części charakter rzemieślniczy. W tej dziedzinie triumfy wśród businessmanów z całego świata święcą takie elitarne włoskie pracownie krawieckie jak CORNELIANI, CANTARELLI czy CANALI. Warto wspomnieć, iż niektóre z nich posiadają swe oddziały w największych światowych metropoliach. Obserwowany obecnie powrót do luksusowej miarowej konfekcji wykorzystują również znane włoskie domy mody jak choćby ARMANI umożliwiający swej męskiej klienteli zakup garnituru uszytego „na miarę”. Podobnie rzemieślniczy charakter ma również produkcja luksusowego męskiego obuwia takich firm jak  SANTONI czy  FRATELLI ROSSETTI.

W ostatnim okresie nawet producenci wysokogatunkowej seryjnej odzieży, aby wyjść naprzeciw swego rodzaju modzie jaką stało się ręczne wykonanie, starają się przynajmniej wykańczać swą konfekcję w sposób rzemieśniczy.

.

 PITTI FILATI 01/ 2011, Florencja - propozycje przedz i tkanin producenta FILPUCCI na sezon wiosna-lato 2012

PITTI FILATI 01/ 2011, Florencja – propozycje przedz i tkanin producenta FILPUCCI na sezon wiosna-lato 2012

MASÓWKA W ODWROCIE

W nie tak dalekiej przeszłości istniała jeszcze przysłowiowa druga strona medalu czyli seryjna i tania produkcja włoska – przez lata synonim bylejakości i stylistycznej tandety. Obecnie jednak w dobie istnienia wielkich europejskich magazynów opierających swą produkcję na azjatyckiej sile roboczej, wiele włoskich przedsiębiorstw zajmujących się stricte seryjną produkcją zmieniło swój profil na bardziej ekskluzywny lub po prostu upadło. Obserwowanym w ostatnim okresie wyraźnie wśród włoskich firm odzieżowych trendem jest powrót do tradycji rozumiany jako w pełni włoskie wzornictwo i wykonawstwo oraz postawienie na ekskluzywność i niepowtarzalność kolekcji niełatwych tym samym do podrobienia przez konkurencję.

Wśród włoskich potentatów sektora mody „dla mas” jedynym chyba, który z nieprzemijającym powodzeniem od lat kontynuuje produkcję seryjną w międzynarodowym stylu jest słynny BENETTON. Należy go jednak uznać za przykład odosobniony, gdyż producent ten już od wielu lat kieruje się własną, oryginalną i nieprzemijającą strategią produkcji i marketingu (warto przypomnieć tu jego słynne kampanie reklamowe ze społecznie i humanitarnie „zaangażowanymi” zdjęciami autorstwa Olivero Toscani). Ponadto w ostatnich latach Włochy dały się poznać w produkcji dobrej jakości odzieży jeansowej będącej alternatywą dla znanych od wielu lat marek. Łączy ona włoską kreatywność z iście amerykańską stylistyką tak poszukiwaną wśród młodego pokolenia . W sektorze tym pracują m.in. takie włoskie firmy jak znany już dziś na całym świecie DIESEL czy rozpoczynający dopiero zagraniczną ekspansję GAS.

PITTI FILATI 01/2011, Florencja - producent LINEAPIU, tendencje w przedzach i tkaninach na sezon wiosna-lato 2012

PITTI FILATI 01/2011, Florencja – producent LINEAPIU, tendencje w przedzach i tkaninach na sezon wiosna-lato 2012/13

.

CO KUPUJĄ WŁOSI

Na rynku wewnętrznym Włoch do całkiem niedawna dominowały jedynie włoskie firmy odzieżowe. Europejskie domy mody takie jak szwedzki H&M czy hiszpańska ZARA pojawiły się tam dopiero kilka lat temu choć, dzięki międzynarodowemu stylowi i konkurencyjnym cenom w krótkim czasie wypracowały sobie już swą wierną klientelę głównie wśród młodego pokolenia. Większość Włochów pozostaje jednak wierna swym rodzimym firmom odzieżowym, często o lokalnym zasięgu, oraz włoskim wielkim magazynom takim jak COIN czy RINASCENTE.

Warto wspomnieć, iż przez dziesiątki lat system włoskiego handlu był zdominowany przez specjalistyczne sklepy o średniej powierzchni  200 m prowadzone w systemie rodzinnym i fakturujące rocznie około 300 tys. Euro (dane na rok 1999) oraz co gorsze, w minimalny sposób motywowane do reinwestycji w rozwój firmy. Inną charakterystyką włoskiego rynku detalicznego jest obecność na nim silnego sektora handlu obwoźnego, który stanowi 10% całego handlu detalicznego, przy czym dla wielu włoskich firm odzieżowych ten rodzaj handlu detalicznego jest wyłącznym odbiorcą.

Dzięki konkretnym zapotrzebowaniom włoskiej klienteli narodziły się i urosły w siłę dwa bardzo ważne segmenty mody Made in Italy: bielizna i kostiumy kąpielowe oraz konfekcja dziecięca. Znaczenie mody plażowej w kraju, gdzie jeszcze do niedawna przeciętny Włoch spędzał minimum miesiąc wakacji nad morzem jest w pełni uzasadnione natomiast wyrób konfekcji dziecięcej urósł do rangi ważnego sektora włoskiej mody dzięki szczególnie dużemu zapotrzebowaniu wśród słynących z bogatego życia towarzyskiego mieszkańców południowych Włoch na tzw. konfekcję ceremonialną o często wręcz supeluksusowym charakterze. Fenomen ten, który w bezpośredni sposób przyczynił się do rozkwitu tego sektora, stał się podłożem do dzisiejszej bardzo wysokiej rangi włoskiej mody dziecięcej o czym świadczą  m.in. odbywające się dwa razy do roku we Florencji targi mody dziecięcej PITTI BIMBO, będące najważniejszą europejską imprezą o tym profilu.

O wciąż rosnącej popularności luksusowej włoskiej mody dziecięcej świadczy fakt iż coraz więcej znanych domów mody dedykuje swe odrębne kolekcje właśnie najmłodszym (wśród włoskich „new entry” są m.in. kolekcje „young” znanego przede wszystkim z luksusowej konfekcji damskiej ROBERTO CAVALLI  oraz producenta charakterystycznych torebek i walizek z mapą kontynentów ALVIERO MARTINI).

Ten sam mechanizm legł u źródeł sukcesu włoskiej mody ślubnej i wieczorowej mogącej konkurować jedynie z modą francuską, która to jest jednak zdecydowanie odmienna stylistycznie od włoskiej.  Ponadto należy wspomnieć, że bardzo ważnym segment klienteli dla włoskich firm odzieżowych jest wielomilionowa włoska emigracja rozroszona po całym świecie. W przeszłości, obok włoskiej kinematografii, to właśnie włoska emigracja wraz z gronem swych sympatyków przyczyniły się w największym stopniu do rozpowszechnienia włoskiego stylu życia, a co za tym idzie i mody.

Tekst i foto: Kasia Maciejewska Serra

.

Tekst ten rozpoczyna serię postów poświęconych włoskiej modzie i stanowi przeredagowany fragment mojego artykułu, który ukazał się w roku ubiegłym w magazynie „Fashionbusiness” wydawnictwa branżowego PROMEDIA.

.

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s